مرا می‌بخشید
که باز هم
سخن از گل‌های بنفشه گفتم
گاهی تکرار روزهای
گذشته
برای من تسلی است
مرا می‌بخشید

احمدرضا احمدی

دبیرستانی که بودم، یکی از رفقا این‌طور تعریفم کرده بود: هادی فقط بلد است شعر بخواند و غصه بخورد. یادم است که آن موقع از این توصیف دلگیر شدم. حالا اما، این‌روزها و به‌ویژه بعد از تنها‌شدنم، می‌فهمم که آن رفیق گرچه مرا زیاد نمی‌شناخت، ولی این‌یکی را درست گفته بود.

حالا دیگر خودم هم می‌دانم که غم و غصه به‌م می‌سازد. حتی اگر عشق را هم دوست دارم، به خاطر غصه‌خوردنِ بعد از شکست‌ش است؛ بعد از ازدست‌دادن‌ش. وگرنه من که مردِ عشق‌ورزی و عاشقانگی نبوده‌ام هیچ‌وقت. همیشه عشقم را پیش خودم ورزیده‌ام و به معشوق هیچ نگفته‌ام. در تنهایی‌هایم با معشوق دست در آغوش کرده‌ام و شب به روز رسانده‌ام، اما در دیدار فقط...

بگذریم. تو که خودت می‌دانی؛ باقی هم، بگذار ندانند...

... نه پای رفتن از این ناحیت، نه جای مُقام

دارم خودم را آماده می‌کنم که ناامید شوم. مگر همه‌اش چقدر وقت داریم؟